บทที่ 10 ดินเนอร์มื้อสุดท้าย...หรือกับดักชั่วนิรันดร์
"ขอบใจ"คืนนั้นทั้งคืนทอมนั่งดื่มเป็นเพื่อนเขาจนถึงรุ่งสาง และเฟยเองก็ไม่มาเคาะประตูห้องของเขาเช่นกัน เขามองดวงอาทิตย์ที่กำลังทะยานขึ้นเหนือขอบฟ้าจากราตรีที่มืดมิดกลายเป็นแสงสีม่วง สีแดงและสีส้มจนสว่างจ้า
"เช้าแล้วครับนาย"
"อืม เอาโทรศัพท์มาฉันจะโทรหาแด๊ด"ความสัมพันธ์ของเฟยและอีริครุดหน้าไปเรื่อยๆ อีริคทุ่มหมดใจให้กับเฟยผ่านไปไม่นานเอล็กซ์ก็กลับมาอยู่ที่บ้านเต็มตัว ไม่ไปๆมาๆที่ทำงานเหมือนเช่นเคยและความสัมพันธ์ที่ยังไม่เปิดเผยนั้น คนที่รู้กลับเป็นอเล็กซ์ที่เฝ้ามองความเป็นไปอยู่ห่างๆ
"ไงน้องชาย"
"วันนี้พี่ไม่ออกไปไหนหรือครับ"
"นายล่ะ"
"ผมรอเฟย"อีริคกล่าวถึงคนรักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอบอุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ
"เฮ้! นี่นายมีซัมติงอะไรกับเฟยหรือเปล่า"อเล็กซ์พับหน้งสือพิมพิ์ในมือลงวางบนโต๊ะเงยหน้ามองน้องชายคนเดียวด้วยสายตาคำถาม ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
"อะไรคืออะไร"อีริคถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"เอาเถอะนายไม่รับก็เรื่องของนาย นั่นไงเฟยมาแล้ว"เสียงร่าเริงดังเข้ามาก่อนจะทันเห็นตัวเสียด้วยซ้ำ
"เอ๋!อเล็กซ์พี่มานี่ได้ยังไง"
"ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะนี่บ้านพี่เหมือนกัน"
"เปล่าซักหน่อย จริงสิริกกี้วันนี้มีหนังเรื่องใหม่ด้วยล่ะ"เฟยวิ่งมาคล้องแขนอีริคแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้
"อยากดูเหรอ"
"อื้ม ไปกันนะ"
"อืมได้สิ"อีริคพยักหน้า
"เดี๋ยวสิจะรีบไปไหนพี่นั่งหัวโด่อยู่นี่ไม่ชวนกันเลยหรือไง"อเล็กซ์ท้วงด้วยน้ำเสียงที่ใครก็เดาไม่ออก
"พี่จะไปด้วยทำไม"เฟยถามเสียงขุ่น
"ทำไมจะไปไม่ได้ล่ะพี่ก็อยากไปดูเหมือนกันนะ"
"แต่ว่า.."เฟยทำท่าจะแย้งอีกรอบ
"พี่อยากไปก็ไปด้วยกันสิ"อีริคชวนด้วยเสียงเรียบๆเช่นเคย
"นี่สิสมกับเป็นน้องรัก"อเล็กซ์หัวเราะแล้วเดินมากอดคอน้องชายคนเดียว เฟยรีบปล่อยแขนที่คล้องอีริคเอาไว้ทันทีเหมือนกันชักสีหน้าใส่อเล็กซ์ด้วยความไม่พอใจ ทั้งหมดเดินทางไปห้างดังที่มีโรงภาพยนต์อยู่ด้านใน ทอมขับรถออกไปด้วยความระมัดระวังเพราะมีเจ้านายถึงสองคนแถมลูกชายคนสนิทของนายใหญ่ด้วย ในรถไร้เสียงพูดคุยเลยทำให้ดูอึดอัดไปหมด มีเพียงอเล็กซ์ที่ดูเหมือนสนุกเต็มที่เพียงคนเดียว พอไปถึงหนังกำลังเริ่มฉายภายโรงมืดสนิทมีเพียงแสงจากจอเท่านั้นไปมาคนที่นั่งคั่นกลางกลายเป็นเอล็กซ์ไปเสียแล้ว เฟยมองด้วยความขัดใจเต็มที่
"คิดจะทำอะไร?"เฟยกระซิบถามอเล็กซ์ทันที
"ทำอะไร ไม่นี่"อเล็กซ์ยักไหล่ตอบกลับด้วยเสียงกระซิบเหมือนกัน
"อยู่ที่นายมากกว่าเฟยตั้งใจจะทำอะไร"
"ฉันชอบริกกี้"เฟยตอบเสียงแข็งแล้วต้องนิ่วหน้าเม้มปากแน่นเพราะมือใหญ่ที่บีบมือเขาไว้แน่นจนเจ็บ
"ปล่อยนะ!"
"เหอะ!เป็นเมียฉันแล้วคิดจะคบชู้เหรอ แถมไอ้ชู้ที่นายคบดันเป็นน้องชายของฉันซะด้วยนะ"อเล็กซ์กัดฟันกระซิบด้วยเสียงโกรธเกรี้ยว
"มันเป็นแค่เรื่องผิดพลาดเท่านั้น ทำไมนายไม่ลืมมันไปซะ"เฟยตวาดกลับด้วยน้ำเสียงกดต่ำ
"เผลอ!"อเล็กซ์พูดเสียงดังจนอีริคที่นั่งห่างไปอีกหนึ่งเก้าอี้เพราะถูกคั่นด้วยคนไม่รู้จักหันมามองคนทั้งคู่
"มีอะไรหรือเปล่า"
"เปล่าไม่มีอะไร"เฟยรีบบอกทันที อีริคลอบถอนหายใจแล้วเอนตัวกลับที่เดิม น่าแปลกเขาเหมือนถูกอเล็กซ์ก่อกวนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
"หยุดนิสัยห่ามๆของนายเดี๋ยวนี้นะอเล็กซ์"
"หืม กล้าด่าผัวขนาดนี้ก็แสดงว่าอยากได้น้องผัวเต็มทีแล้วสินะ"
"หยาบคาย"
"ตอนที่เรามีความสัมพันธ์ดูดดื่มมันหยาบยิ่งกว่านี้ไม่เห็นจะเดือดร้อนนี่ ตอนนี้ทำเป็นอาย"
"หุบปากเน่าๆของนายไปเดี๋ยวนี้ บอกแล้วไงว่าให้ลืมมันให้หมด ก็แค่เรื่องผิดพลาดเท่านั้น นายจะจำมันให้รกสมองทำไม"
"ผิดพลาดไม่รู้ตั้งกี่ครั้งนี่นะเหรอ แหมจะเรียกหาความถูกต้องเมื่อเจอน้องผัว ไม่เลวนี่"อเล็กซ์หัวเราะเยาะ
"ก็ได้"เฟยสูดหายใจยาว
"ถ้าอย่างนั้นฉันขอจบสิ่งที่นายเรียกมันว่าความสัมพันธ์นับแต่วินาทีนี้ก็แล้วกัน"เฟยกัดฟันพูด
"ได้สิ ย่อมได้ฉันมันคนพูดง่ายอยู่แล้ว ว่าแต่ในฐานะที่ฉันเป็นความผิดพลาดไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หนต่ออาทิตย์และแต่ละครั้งไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้ารอบนี่ อยากจะขออะไรนายซักหน่อยคงให้กันได้นะ"
"นายจะเอาอะไร"
"ก็แค่อยากดินเนอร์กันเป็นครั้งสุดท้าย นายคิดว่าไงจะให้ได้หรือเปล่าล่ะ"อเล็กซ์ใช้นิ้วชี้แตะใต้ท้องแขนของเฟยลากมันช้าๆจนไปหยุดที่ข้อพับ
"ก็ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ"
"แน่นอน นายเลือกสถานที่และเวลาได้เลยฉันได้ทั้งนั้น อ้อแต่ไวๆหน่อยนะไม่งั้นมันจะผิดพลาดอีกหลายครั้งจนเจ้าอีริคมันรู้ก่อนล่ะ"
"พรุ่งนี้ ทุ่มตรงพรุ่งนี้"เฟยพูดจบก็ลุกพรวดขึ้นไม่สนใจว่าอเล็กซ์กับคนแปลกหน้านั่งคั่นอยู่เดินไปหาอีริคทันที
"ริกกี้กลับกันเถอะฉันปวดหัว"อีริคลุกขึ้นโดยไม่ถามเช่นกันปล่อยให้อเล็กซ์หัวเราะในลำคอ รอจนทั้งคู่เดินออกไปแล้วตนเองก็ลุกออกมาทีหลัง เสียงโทรศัพท์ที่สั่นในกระเป๋าทำให้เขาหยิบมามองหน้าจอแล้วยกยิ้ม
"ไง"
//พี่จะกลับหรือยัง//
